حسین خوش سیرت: یکی از کشاورزان گیلانی میگوید: سال گذشته به ازای هر یک تن برنج، حدود ۵۰ کیلوگرم بهعنوان سهم کارخانه دریافت میشد، اما امسال این میزان به حدود ۱۰۰ کیلوگرم رسیده است{با احتساب نرخ بوجاری یعنی کیلویی۱۰ هزار و ۳۰۰ تومان}. پایگاه خبری دیار میرزا ۰۴ شهریور ۱۴۰۵ حال پرسش از جهاد کشاورزی گیلان درباره نظارت بر نرخ برنجکوبی و حقوق شالیکاران:
اعتراض شماری از شالیکاران گیلانی به افزایش هزینه تبدیل شلتوک، نحوه تعیین سهم کارخانههای برنجکوبی و سرنوشت سبوس، یک اختلاف ساده میان تولیدکننده و کارخانهدار نیست؛ این موضوع مستقیماً با استمرار تولید برنج، امنیت معیشتی کشاورزان و آینده شالیزارهای گیلان ارتباط دارد.
اگر ادعای کشاورزان درباره افزایش سهم کارخانه از حدود ۵۰ کیلوگرم به ۱۰۰ کیلوگرم به ازای هر تن محصول، دریافت نرخهای بالا برای بوجاری و نبود شفافیت در میزان افت و تحویل سبوس صحت داشته باشد، پرسش اساسی از سازمان جهاد کشاورزی گیلان این است که سازوکار نظارت این سازمان بر فرآیند تبدیل شلتوک به برنج چیست؟
سازمان جهاد کشاورزی باید بهروشنی اعلام کند:
۱. آیا برای خدمات برنجکوبی، میزان افت مجاز، سهم کارخانه و نرخ بوجاری، دستورالعمل یا نرخ مصوب وجود دارد؟
۲. مرجع نظارت بر عملکرد کارخانههای برنجکوبی و رسیدگی به شکایت کشاورزان کدام نهاد است؟
۳. میزان استاندارد تبدیل شلتوک به برنج و میزان سبوس حاصل از آن چگونه محاسبه و ثبت میشود؟
۴. چرا کشاورز باید نگران دریافتنکردن کامل محصول جانبی خود، از جمله سبوس، باشد؟
۵. برای جلوگیری از تحمیل هزینههای نامتعارف به شالیکاران، چه اقدام عملی و فوری در دستور کار قرار دارد؟
۶. آیا جهاد کشاورزی حاضر است آمار و گزارش نظارتی خود درباره کارخانههای برنجکوبی استان را منتشر کند؟
نمیتوان از افزایش تولید، حمایت از کشاورز و بهرهوری در بخش برنج سخن گفت، اما در مرحلهای که محصول کشاورز به برنج قابل عرضه تبدیل میشود، او را در برابر نرخهای نامشخص، افتهای غیرشفاف و هزینههای فزاینده تنها گذاشت.
کشاورزان انتظار ندارند کارخانهداران زیان ببینند؛ مطالبه آنان روشن است: نرخ منصفانه، قرارداد و محاسبه شفاف، تحویل دقیق محصول و نظارت مؤثر دستگاههای مسئول.
پایگاه خبری آوای سیرت آمادگی دارد پاسخ مستند سازمان جهاد کشاورزی گیلان، اتحادیه یا انجمن کارخانهداران برنجکوبی و دیگر دستگاههای مسئول را بدون کموکاست منتشر کند.
